حرفایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود, نمی گویم

و حرفایی هست برای نگفتن.

حرفایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند

و سرمایه های هرکس به اندازه ی حرف هایست که برای نگفتن دارد....

                                                       شریعتی

من حرفی ندارم

چون حرف هایم را زده ام

پس سرمایه ام همین چند خطی است که سعی بر گفتن دارم

ولی گویی حناق گرفته ام

شاید ساکت بودن.....مثل بلند بلند خندیدن است

شاید بی اثر بودن....مثل نبودن است

پس ساکت می نشینم

مثل بزمجه فقط نگاه می کنم

شاید حکمتی شنیدم

شاید خدایی دیدم در همین نزدیکی , لای آن شبو های بی بو

شاید حس کردم , طمع قشنگ بودن

پس ساکتم...

من رقص بلد نیستم......!!

من آن مَردم , که میبازم - من آن مردِ تک و تنها

منم مردٍ شب غمها - که میبازه توی هر راه

من آن بقضِ دل مردم - منم بچه ,ولی سردم

منم آن گریه ی رفتن - منم دوریه دل بستن

بگو با من , منم مردت

بگو با من , منم دردت

بگو با من که دلگیری

نگو سیری , نگو میری

منم ناجی برای تو - منم بی کس برای خود

منم چتری زیر بارون - با تو بودن داره توؤن

عجب رسمیه دل داده - شده تنها - شده خسته

شده مرد شب بودن - کنار تو , ازت خوندن

منم آن مرد بی جوهر - تو بودی مثل یک گوهر

تو بردی به نام زن - یه بازنده به نام من.....

                                                                          عمو کاوه

گاهی چقدر آدما ساده تنها میشن....

گاهی اونقدر غرق خوشی هستن که یادشون میره...روزی تنها بودن

یادشون میره, قدر بدونن روزگار باوفایی و با هم بودنو

گاهی چقدر ساده غرق میشیم توی قهرقرا.....تنها.

گاهی هم با سادگیه دود سیگار بالا میرویم

اصلا ما آدماها سیگار میکشیم که به سببش بالا برویم و گویی تنها نشویم

ما به سیگارم هم حسادت داریم

گاهی اونقدر بد میبازیم که تا چند وقت نمیتونیم فرق بین خوب و بد و بچشیم

گاهی هم با همه هستیم و خودمون دیگران و پس میزنیم

گاهی بی هدف مینگاریم ,خطی در پستوی تنهایی

گاهی هم نقاشی میکنیم, حس قشنگ با هم بودن رو...

چقدر بالا - پایین...

ولی ما عرشی هم باشیم....باز هیچیم...

دلم گرفته...

دلمو برد...

دلم رفت....

و چقدر ساده ما تنها ماندیم....

سیگار میکشی؟؟

عموکاوه