حرفایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود, نمی گویم

و حرفایی هست برای نگفتن.

حرفایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند

و سرمایه های هرکس به اندازه ی حرف هایست که برای نگفتن دارد....

                                                       شریعتی

من حرفی ندارم

چون حرف هایم را زده ام

پس سرمایه ام همین چند خطی است که سعی بر گفتن دارم

ولی گویی حناق گرفته ام

شاید ساکت بودن.....مثل بلند بلند خندیدن است

شاید بی اثر بودن....مثل نبودن است

پس ساکت می نشینم

مثل بزمجه فقط نگاه می کنم

شاید حکمتی شنیدم

شاید خدایی دیدم در همین نزدیکی , لای آن شبو های بی بو

شاید حس کردم , طمع قشنگ بودن

پس ساکتم...

من رقص بلد نیستم......!!